قاریان مشهور

«ابوالقاسمی» از مشاهیر قرآنی کشور است؛ وی درباره آغاز فعاليتهای قرآنيش میگويد:«از سال 56 وارد كلاسهای آموزش قرآن شدم و در مدت كوتاهی روخوانی را ياد گرفتم. البته ورود من به اين مسير چندان با علاقه وانگيزه هم نبود و درابتدا اصرار وعلاقه مادرم باعث شد تا در اين جلسات شركت كنم. چون پسرعموی من استاد«محمد رضا ابوالقاسمی» نيز از قاريان ممتاز آن زمان بودند، مادرم خيلی دوست داشتند تا يكی از پسرانشان مثل ايشان قاری قرآن باشند.بعد از اينكه يكی دو هفته در كلاسهای استاد «رضا شهدادی» شركت كردم، برخورد خوب ايشان و محيط دوستانهای كه آنجا بود باعث شد تا بحث روخوانی را تكميل كنم.سال 61 جذب كلاسهای قرائت استاد «جابر جليلی» شدم كه شايد ايشان استاد معروفی نبودند اما زحمات زيادی برای من كشيدند.حدود چهار پنج سال در جلسات ايشان فقط قرائتها را گوش میدادم اما اصلاً جرأت خواندن حتی يك آيه را نيز نداشتم، هرچه استاد به من اصرار میكرد نمیخواندم تا اينكه يكروز قسم خوردم كه هرطور شده بايد بخوانم. فردای آنروز وقتی برای اولينبار درعمرم درحضور چند نفر قرآن را با قرائت خواندم، با تشويق و تعجب استادم مواجه شدم. ايشان از آمادگی من خيلی تعجب كرده بودند و تصور میكردند قبل از كلاس ايشان، كلاس ديگری میرفتم. به هر حال حضور من در جلسات و شنيدن قرائتها، گوش دادن نوارهای قرآنی كه در منزل ما بودم، نزديكی منزل ما به مسجد و شنيدن قرائتهائی كه قبل از اذان از مسجد محلمان پخش میشد، همهی اينها سرمايهای شده بود كه از همان ابتدا قرائت خوبی داشته باشم.ابتدا باید تقلید نموداحمد ابوالقاسمی معتقد است اگر كسی بخواهد در بخش صوت و لحن پيشرفت كند،ابتدا بايد از قاريان بزرگ تقليد كند، آن هم تقليد در حالت، طنين و تزي